Ik had nooit gedacht dat zoiets simpels zoveel mooie dingen kon opleveren!

Van 14 t/m 20 juni heb ik met Leef Je Droom meegedaan aan de Ronde om Noord-Holland. Het programma bestond uit een training en vervolgens hebben we deelgenomen aan de zeilrace. De training begon op maandag in Lelystad-Haven en eindigde op donderdag in de haven van Muiden. De dag erna begon vanuit deze haven het grote avontuur. Om half 12 's ochtends zijn we gestart en zaterdagochtend om kwart over 6 liepen we de haven in IJmuiden binnen. De volgende dag hebben we de boot terug gevaren naar Lelystad om op die manier de week af te sluiten.

De voorbereiding

Het grote avontuur begon allemaal op een zonnige maandagmorgen. Om 10 uur werden we verwacht op de boot. Ik was niet echt gespannen op dat moment, ik was al bekend met het leven op het schip en kende Olaf en Marjolein al van de eerdere training van de CAM race. Mijn deelname aan deze Ronde was in eerste instantie namelijk helemaal niet het plan, ik zou meegaan met de CAM race en niet met de Ronde om NH. Maar helaas bleek met de eerste training dat de tweede training niet door kon gaan, daarom hebben Olaf en Marjolein me gevraagd of ik zin had om ook aan deze race deel te nemen. Gelukkig paste dit nog in mijn programma, achteraf ben ik meer dan blij dat ik mee ben gegaan.

Voor de anderen was volgens mij de training zeer intensief, voor mij iets minder omdat ik al bekend was met het reilen en zeilen aan boord. Ik kon de anderen veel laten zien en zelf kon ik van Olaf nog meer leren over het trimmen van de zeilen. Ook het varen met hardere wind heb ik toen geleerd. Ook het voor de wind varen was een groot leerpunt en erg moeilijk om onder de knie te krijgen. Zeker ook omdat we met een spieboom voeren om de fok meer wind te laten vangen.

Dat het moeilijk was, bleek een klein uur nadat ik was gestopt met sturen. Jet had het roer overgenomen en toen ik me omdraaide om het tijdelijk weer van haar over te nemen ging het mis. De boot liep van de golf af, pakte een windvlaag en ging overstag met gevolg dat de spiboom op de mast brak, tevens ging de giek van het grootzeil met een rotgang overstag. Gelukkig kon ik net op tijd wegspringen/duiken voor de giek. Gelukkig had de rest ook geen verwondingen. Dit wil niet zeggen dat we vrolijk doorgingen, dit was een van de meest heftige dingen van de training. Dit was voor mij een duidelijke herinnering/waarschuwing dat je altijd alert moet blijven als je aan het sturen bent. Een windvlaag of een rare golf kan een veilige situatie binnen enkele seconden alles veranderen.

Maar goed, uiteindelijk zijn we, zij het met een gebroken spiboom en een groot leerpunt achter de kiezen, in Muiden aangekomen en hebben we ons klaargemaakt voor het echte gebeuren. Na een ontbijt met sponsoren vertrokken we om 10 uur uit de haven.

De race

Om half 12 was de start, en ik kan je vertellen die Olaf heeft ballen zeg. Wij als bemanning (inclusief de inmiddels aan boord gekomen Marjolein), zaten met dichtgeknepen billen te kijken hoe Olaf door een mijnenveld aan boten heen stuurde. Voor ons botsten boten op elkaar en soms zat er minder dan een halve meter tussen ons en een andere boot. Je kon duidelijk zien dat Olaf dit vaker had gedaan. Toen we uiteindelijk als eersten de startlijn passeerden was dat zo'n vet gevoel, onbeschrijfelijk.

Toen begon het echte werk, de zon was verdwenen en ook de wind was flink opgestoken. Duidelijk was ook dat Olaf nu echt serieus aan het werk wilde gaan, geen half gedoe maar continu de boot trimmen, goed sturen en ook een flinke dosis tactiek werd erbij gehaald. Ik kan je zeggen dat ik het gevoel dat ik toen had alleen eerder heb gehad tijdens het surfen. Het spel met de wind, de golven en een flinke dosis adrenaline lieten me helemaal opbloeien, ik kon er geen genoeg van krijgen. Een regenbui? Geen probleem. Windvlaag? Heerlijk toch! Ik heb dat stuk een flink gedeelte gestuurd, naast me zat Olaf om me tips te geven en ondertussen de boot te trimmen. Toen heb ik echt geleerd om meer met mijn gevoel te doen. Niet zo gestrest proberen iets meteen te kunnen, dat lukt toch niet, door veel geduld te hebben kom je uiteindelijk veel verder.

Nadat we de sluis van Enkhuizen waren gepasseerd, begon (bleek toen) een heftig stuk. De wind was nog verder aangetrokken, eveneens als de golven die flink waren toegenomen. Aangezien we even gerust hadden, had ik energie voor tien. Ik heb samen met Marjolein op het voordek een rif (zeilverkleining) gestoken onder de meest hachelijke omstandigheden die ik ooit had gehad. Door de adrenaline stond ik te springen op het dek, en ik vond het geweldig.

Olaf voorspelde dat dit een slagveld zou worden in het veld. Nou, dat werd het ook bij ons aan boord, bijna iedereen werd zeeziek. Ik had het eerste stuk weinig last, totdat ik lang binnen was geweest om een blog te schrijven; ik kwam zeeziek weer buiten. Daardoor kwam ook de vermoeidheid naar buiten, en heb ik een paar uur liggen slapen bovendeks. Gelukkig was Olaf met zijn zeebenen totaal niet zeeziek en kon hij het schip sturen, zodat de rest zeeziek beneden- en  bovendeks kon rusten.

Eenmaal aangekomen bij de sluis van Kornwerderzand kreeg ik gelukkig mijn maag weer wat op orde. Na een goede maaltijd hebben Olaf en ik de boot klaargemaakt voor de nacht, met een lekker onderbuik gevoel voeren we de Waddenzee op. Direct bleek al dat het een heftige nacht ging worden, het waaide flink en vooral de windstoten waren erg verraderlijk. Na een half uur op de Waddenzee nam ik het stuur over. Ik moet zeggen dat ik nog nooit zo iets speciaals heb meegemaakt, je ziet echt helemaal niets, afgezien van een paar boeien en de navigatieapparatuur. Je navigeert puur op een paar boeien die je probeert te plaatsen op de kaart. Daarnaast moest ik erg goed uitkijken voor blindgangers (boeien zonder verlichting) aan de rand van de vaargeul. Samen met Olaf (die de boot trimde) heb ik de boot tot voorbij Den Helder gestuurd. Tegen die tijd had ik erg vermoeide spieren van het zware sturen en gaf het roer over aan Olaf. Ik weigerde om naar bed te gaan, ik had het gevoel alsof ik energie had voor tien en een nachtelijke plensbui deed me eigenlijk niets.

Na anderhalf uur was de adrenaline uitgewerkt, en begon ik in te zien dat ik er niet onderuit kon, om even te gaan slapen. Daan loste me af, en binnen tien minuten was ik vertrokken en buiten westen. Toen Olaf naar binnen ging om zijn slaap te pakken, werd ik wakker, en wilde opstaan om naar buiten te gaan. Olaf raadde me aan om te blijven liggen. Toen ik vervolgens om half 6 werd gewekt omdat we bijna in de haven waren, werd me wel duidelijk waarom Olaf me dat had aangeraden. Ik was erg moe en had totaal geen energie meer, bovendeks ging op de automatische piloot aan het werk. Bij het binnenlopen van de haven had ik een geweldig voldaan gevoel, maar merkte toen pas dat de lange dag ervoor erg veel van me had gevergd. Pas toen we de wedstrijdformulieren gingen inleveren werd ik een beetje wakker. Toen ik een half uur later in bed lag, was ik direct vertrokken.

Een paar uur later werd ik weer wakker, en drong het pas echt tot me door wat voor een geweldig heftige reis we hadden gemaakt. Ik had overal spierpijn en bijna geen energie meer. Maar toen's avonds bij de uitreiking ook nog eens bleek dat we achtste waren geworden, had ik een erg voldaan gevoel en was erg trots op onszelf. Mede omdat toen bleek dat 1/5 van de boten was uitgevallen of afgehaakt. Wij als patiënten hebben het toch maar voor elkaar gekregen om de race uit te zeilen en ook nog eens hoog te eindigen!

The time after

Wat heeft het me nu gebracht? Door het contact met Olaf en de anderen aan boord ben ik gaan inzien dat het tijd is om mijn ziekte serieus te nemen. Tot nu toe had ik de instelling, ik zie wel hoe het schip strandt, maar nu weet ik goed hoe de ziekte me beperkt en waar mijn grenzen liggen. Het is me duidelijk geworden dat ik stiekem veel meer kan als ik denk, door flink door te zetten, kan ik grote fysieke inspanningen leveren (veel meer dan ik dacht). Wel is me ook duidelijk geworden dat de enige manier om dat te kunnen doen, ik goed moet rusten en goed mijn tijd moet indelen.

Tot slot heeft het zeilen me weer een hoop energie gegeven, voor de race had ik het gevoel dat mijn lichaam me steeds meer beperkte in wat ik wel en niet kon. Nu ik wat weet wat mijn échte grenzen zijn, kijk ik vol vertrouwen naar de toekomst!