Wouter vertelt over de wedstrijd naar Cork in Ierland ........

Ik vind het leuk om jullie iets te vertellen over mijn ervaringen. Ik ben in 2007 als bemanning mee geweest in de race van Scheveningen naar Cork.

De eerste weken training waren moeilijk: ik kon de zeilboot niet op koers houden dus sturen ging niet, niet sturen was saai en de klusjes waren vervelend. De bemanning kende ik toen nog niet en daar had ik weinig mee. Al met al niet precies wat ik verwacht had.
Maar toch, in de weken naar de race toe ging het zeilen beter, leerde ik dat er buiten het sturen ook nog veel te doen was en dat op het gangboord zitten ook nog best leuk kan zijn als je iets hebt om naar te kijken. Bovendien leerde ik zowel de bemanning als de schipper en zijn vrouw beter kennen.
De dagen voor de race waren een grote uitdaging. Ondanks al het werk dat al gedaan was, moest er de drie dagen voor de start nog zo ontzettend veel gebeuren. Van het monteren van alle veiligheidsmiddelen tot het plakken van stickers.
De dag voor vertrek mochten we ook nog voor de camera vertellen wat we verwachtten van de start en de algehele reis. Ik weet nog dat het laatste weerkaartje dat ik had gezien wel meeviel en ik verklaarde dus tegenover de camera dat ik geen rare dingen verwachtte.
De wind bij vertrek viel tegen, het was veel harder dan ik verwachtte. Naast de hektiek bij aanvang zorgde dat al met al voor een zware start. Gelukkig hadden we broodjes en gekookte eieren mee die gemaakt waren voor de afscheidsbijeenkomst in Scheveningen. Om eten hoefden we ons dus niet ontzettend druk te maken.
Qua spierkracht werd het toch wel snel minder. Weinig slapen en stress blijken niet goed voor de gemiddelde Hollander. Voor marfanners was dat extra moeilijk, omdat die een slechtere conditie hebben en in thuissituaties meer beschermd worden dan anderen. Tijdens de eerste windstilte bij de kust voor Dover kwamen we met z'n allen wat meer tot rust en kon de boot worden klaargemaakt voor de verdere zeilrace.

Lands End
Om het kort te houden wil ik dan nu even 200 mijl doorspoelen naar Lands End. In de tussentijd hadden we door onverwachte wind bijna een zeil verloren, hadden zwaardere winden de bemanning behoorlijk op de proef gesteld, hebben we van de Zuid Engelse kust mogen genieten en heb ik me mogen uitleven op een misthoorn. Bovendien vonden we de eieren terug die we na Scheveningen niet meer gezien hadden.
Bij Lands End, het meest zuidwestelijke puntje van Engeland, vielen we in een volgende winstilte. Hoewel ik ze leuk vind om weer even tot rust te komen, hielpen ze qua zeilen bar weinig. Voor het teamgevoel waren ze wel van wezenlijk belang. In plaats van de tweedeling door de verschillende shifts kwam er toen eindelijk een groepsgevoel.

Finish
Van lands End naar Cork was nog een flink eind maar was door onze ervaringen al een stuk makkelijker te doen dan van Dover naar Lands End. Wij, de bemanning, hadden veel meer ervaring als zeilers en als team. We konden werk sneller van elkaar overnemen en de boot was ook beter beheersbaar.
En Ierland... vanaf de boot krijg je letterlijk een heel ander perspectief op dingen en over Ierland kan ik wel vertellen, vanaf de boot is dat een erg mooi beeld om te mogen meemaken. Op het moment dat ik de lichtboeien voor Ierland zag, kwam er al een gevoel van euforie bij mij naar boven. Het gevoel dat het einde bijna in zicht was, zorgde voor een successtemming. Tegelijkertijd blijkt op die momenten ook weer hoe langzaam zeilen eigenlijk kan gaan. We hadden weer niet veel wind en we moesten ons best doen om 2 knopen te varen. Die laatste mijlen waren de ploegen verkleind naar twee personen, zodat er langer geslapen kon worden. Door het rustige weer viel dat ook voor twee personen nog vol te houden. De finish was erg mooi. De ‘officiële' finish over de boeilijn was dat, maar binnenlopen in Cork haven was dat nog veel meer. Ook al waren we verre van de eersten die aangekomen waren. Het ontvangst was volgens mij nog grootser dan onze prestatie.
Dit was mijn kortere verhaal van de race. De gehele versie staat op de documentaire op de DVD.

Voor en na
Al met al heb ik heel veel geleerd in die paar weken. Zoveel zelfs dat je bijna zou kunnen spreken van een Wouter van vóór en een Wouter van na de race. Voor mij zijn de belangrijkste leerpunten geweest om na tegenslag je verlies te slikken en daarna weer snel verder te gaan. En om verantwoordelijkheid te nemen en te dragen voor datgene waaraan je begint en daarmee vol vertrouwen aan de slag te gaan. De combinatie van die twee tekenen mijn huidige ik en hoewel verbeteringen nooit stoppen, kan ik zeggen dat ik blij ben met waar ik nu sta.

Dat wens ik dan ook alle volgende bemanning toe. Dat zij zichzelf aan boord zullen tegenkomen en daar zoveel van te leren dat ze daarna met een duidelijke koers kunnen verder varen. Dat ze een ervaring opdoen die ze nooit vergeten en dat ze daarna volledig durven te gaan voor datgene waar hun hart ligt.